وقتی  که  اعتماد ِ  من  از  ريسمان ِ  سست ِ  عدالت  آويزان  بود

و  در  تمام ِ  شهر

قلب ِ  چراغ‌های ِ  مرا  تکه‌تکه  می‌کردند

وقتی  که  چشم‌های ِ  کودکانه‌ی ِ  عشق ِ  مرا

با  دست‌مال ِ  تيره‌ی ِ  قانون  می‌بستند

و  از  شقيقه‌های ِ  مضطرب ِ  آرزوی ِ  من

فواره‌های ِ  خون  به  بيرون  می‌پاشيد

وقتی  که  زنده‌گي ِ  من  ديگر

چيزی  نبود،  هيچ  چيز  به  جز  تيک‌تاک ِ  ساعت ِ  ديواري

دريافتم،  بايد،  بايد،  بايد،

ديوانه‌وار  دوست  بدارم.



  

/ 0 نظر / 2 بازدید